Het is 4.43h 's ochtends. Twee minuten voor de wekker lig ik wakker. Klaarwakker. Heb ik regelmatig dagen dat ik wakker word en compleet versuft mijn kamer rond kijk, me afvragend hoe laat het is, vandaag weet ik precies wat ik ga doen... Mijn eerste wedstrijd op de bosbaan!
Owja het is ook nog mijn verjaardag, en Ralf moet en zal zijn cadeautje geven vóór ik richting Amsterdam vertrek. En hij was toch nog wakker omdat hij vrienden naar Schiphol gebracht had dus om 5 uur zit ik dus mijn eerste verjaardagscadeautje uit te pakken!
Niet veel later sta ik op een koud Rotterdam CS. (Verbazingwekkend toch hoe ik dan ineens wel snel ben 's ochtends). Daar ontmoet ik de meeste ploeggenootjes en coaches en stappen we in de trein.
Met wat vrouwelijke charmes weet Astrid de buschauffeur ervan te overtuigen dat haar fiets mee mag in de bus, en de bosbaan komt dichterbij.
Na een stukje lopen ligt hij daar in de ochtendmist... De bosbaan. Het is er op de vroege ochtend al lekker druk, met alle botenwagens en toch lichtelijk zenuwachtige eerstejaars. We starten in één van de eerste heats dus we moeten opschieten; boten van de wagen af, opriggeren, ons in ons zwartepietenbroekje heisen (je kunt het altijd slechter treffen; ik noem witte of paarse broekjes, of sterker nog, roeien in een paarse boot...!! ;)).
In alle hectiek was ik vergeten nerveus te worden. Pas aan de start kriebelt het een klein beetje, maar meer omdat ik niet weet wat ik kan verwachten. Ik heb nog nooit een 500 meter wedstrijd geroeid.
Na wat gedoe aan de start zijn we lekker weg, en al snel zie ik uit mijn ooghoeken dat we al aardig wat boten achter ons hebben liggen. Dan zie ik het 1750 m bord, ik ben pas op de helft! Gelukkig zie ik dat we aardig uitgelopen zijn op onze tegenstanders. Ik besluit het tempo rustig te houden, de angst voor snoeken van mijn bootgenootjes in mijn achterhoofd. Gewoon blijven roeien, dan moet het lukken. En voor ik het weet zijn we er, als eerste! Iets te enthousiast komen we over de finish (het is namelijk logisch dat je de voorwedstrijd wint leren we).
Nu is het tijd om even te relaxen, wat te eten, te hangen om het wedstrijdgebeuren en de rest van Skadi aan te moedigen, dit lukt; alle ploegen zitten in de kwarfinales.
De kwartfinale. Ik heb er zin in! Starten gaat al iets soepeler dan de eerste keer, maar dit geldt ook voor de andere ploegen! Tegen de helft besef ik me ineens dat we veel harder zouden moeten kunnen; ik verbijt me even en zet de benen eronder. Blijkbaar had heel de boot dit idee, want we halen de ene na de andere boot in en komen als eerste de finish over!
Voor de halve finale begin ik toch wel zenuwachtig te worden, het wordt nu echt lastiger! En dat blijkt. Ondanks dat we trappen voor wat we waard zijn, komen we net te kort en helaas eindigt hier de Asopos voor ons.
Maar het was een leuke en leerzame dag, en het gevoel van als eerste over die finish komen zo fijn... Een ding is zeker, we willen meer!
| 
